แปลกนะว่ามั้ย...

เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน บางทีเราอาจละเลยกันไปบ้าง

บางเวลาเราก้อแค่อยู่ในที่ของเรากันเงียบๆ ไม่มีถ้อยคำสนทนาแม้สักคำเหมือนเฉยชาเหมือนไม่รู้สึก

แต่แท้จริงในความเฉยชานั้น

มันกลับเต็มไปด้วยเสียงของความเงียบ  เสียงของความรู้สึก

เราพูดคุยกันด้วยตวามผูกพัน  ทั้งความห่วงใย  ความอบอุ่น  ความศรัทธา

สิ่งเหล่านี้แทรกตัวอยู่ในบรรยากาศที่รายล้อมรอบตัวสองเรา

เป็นเส้นใยบางๆที่อาจปราะบางในบางคราว

แต่เหนียวแตลอดเวลาไม่ต้องพูดสักคำหรอก

แค่รู้สึกถึงความ  "มี"  กันและกัน เพียงเท่านั้นก้อมากเกินพอ

โดยไม่ต้องหาประโยคสวยงามมาบรรยาย

edit @ 17 Oct 2007 09:30:13 by lonita_sadz